پسری از نسل پارس

تقدیم به همه آنان که کفش های کودکیشان هنوز اندازه پایشان است

روز هایم را با ماضی التزامی و مستمر میگذرانم

کاش لحظه هایم مثل لحظه هایت بود  ،  شاید آن وقت که رفتی دلت با من بود

آن روز ها که با هم بودیم ، آن خاطرات که با هم داشتیم ، ما هر دو با هم بودیم

ولی الان مضارع ام التزامی میشود

کاش لحظه هایم مثل لحظه هایش میشد  ،  کاش باران می بارید

و شاید در باران باز میگشت

مثل رفتنش

رفتنم

رفتنمان.

 

خطی از دلنوشته ها

نوشته شده در ۱۳٩٠/۱۱/٢۸ساعت ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ توسط مسعود نظرات () |

Design By : Mihantheme

دریافت همین آهنگ